Kilka minut instalacji i ustawiania opcji grafiki i już na moim monitorze pojawia się dziewczynka. Chyba wszystkim fanom F.E.A.R’a dobrze znana. Jest nią oczywiście piekielna Alma. Potrafi przerazić samym wyglądem osoby o słabych nerwach. Jakby na to spojrzeć bez takiej dawki emocji to jest to jedynie nieuczesana dziewczynka po zabawie w piaskownicy uczęszczając do szkoły podstawowej. Ale jak tutaj zdusić w sobie poczucie lęku jeśli właśnie naszemu bohaterowi w szybkim tempie bije serce do tego jego oddech przypomina ten, który możemy usłyszeć u zawodnika, który przebiegł właśnie maraton a przed oczyma pojawiają nam się „trupo duchy” za którymi widać cień idącej Almy. Do tego wszystkiego dochodzą przeróżne odgłosu. Przykładem tutaj może być przeraźliwy płacz małego dziecka. Powiedzcie mi jak tutaj się nie bać? Klimat grozy z pewnością należy do mocnych stron Project Orgin. Grając w niego czujemy jakbyśmy byli głównym bohaterem trzymającego w napięciu horroru. Nie wiem czy pod tym względem dwójka nie bije nawet swojej poprzedniczki. To musicie ocenić sami.

To co mogliśmy powiedzieć na pewno o poprzedniej części F.E.A.R to, to że przeciwnicy walczący w niej z nami charakteryzowali się niezłym AI. Tutaj pod ty względem gorzej nie jest. Choć z pewnością twórcy w tej sferze gry wprowadzili znaczne zmiany. Ewidentnie widać, że w Project Orgin nasi wrogowie znacznie więcej kombinują. Raz wychodzi im to lepiej innym trochę gorzej. Ale nie dają za wygraną, aż do samej śmierci. Podczas walki potrafią działać w grupie. Rozdzielają się i atakują z różnych stron, gdy tylko poczują, że mają trochę luzu zaczynają szybko zbliżać się do nas. Co może skutkować utratą przez nas życia. Do plusów AI należy, również fakt, że przy intensywnym ostrzale nie ma szans by przeciwnik wychylił się ze swojej kryjówki jeśli nie przestaniemy tego robić. Mimo to nie jest tak idealnie z inteligencją naszych wrogów jak mogłoby się wydawać. Często gdy jesteśmy około metra od chcącej naszej śmierci istoty przy tym intensywnie tupiąc, nie zwraca ona na nas żadnej uwagi. Do mankamentów sztucznej inteligencji należy niezauważanie nas przez przeciwników do póki nie rozpoczniemy ostrzału nawet gdy, błyśniemy przed ich oczyma.

Praktycznie każda gra wyróżnia się nowymi unikalnymi dla niej rozwiązaniami. Zwykle są to niewielkie udoskonalenia. Choć czasami, takie nowości potrafią bardziej zepsuć przyjemność z gry niż ja poprawić. Twórcy F.E.A.R 2 Project Orgin nie zapomnieli i o tym postanawiając trochę poeksperymentować na graczach. Wprowadzili np. gogle, na których widoczny jest pasek z życiem. Rozwiązanie może i ciekawe oraz nowatorskie. Jednak mi nie przypadło do gustu. Nasze nowe okularki bardziej nam przeszkadzają ograniczając widoczność niż poprawiają widoczność paska przedstawiającego poziom życia. Tak według mnie być nie powinno. Poza tym w pierwszym momencie po założeniu tego „pomocnego” gadżetu myślałem, że zaraz będę musiał gdzieś nurkować, gdyż wyglądem to ustrojstwo przypomina maskę. Warto zauważyć, także że status posiadanej amunicji i granatów został tam przeniesiony. Tyle, że w drugi róg gogli, bo w końcu po co wszystko widzieć dobrze co dzieje się na polu walki? Dodam jeszcze na koniec tego akapitu, że więcej tego typu nowinek na szczęście nie zaobserwowałem.

Pewnie nie raz słyszałeś powiedzenie, że uczeń bez jedynki jest jak żołnierz bez karabinu. A my w końcu jesteśmy członkami elitarnego wojskowego oddziału do spraw paranormalnych i broni nie mogło nam zabraknąć. W tej dziedzinie od jedynki dużo się zmieniło. Nasze uzbrojenie zostało znacznie odświeżone. Oczywiście, każda broń, którą tutaj będziemy mieli możliwość używać ma swojego odpowiednika w jedynce. Zmiany są głównie wizualne. Robią dobre wrażenie. W demie umieszczono z tego co pamiętam trzy rodzaje karabinów i jedną strzelbę. Wydają być się bardziej nowoczesne od tych znanych z pierwszego F.E.A.R’a. Ich sposób wystrzału, również jest inny. Moim zdaniem bardziej efekciarski. Przez co każda akcja daje jeszcze więcej frajdy. Dźwięk wystrzelonego pocisku, także uległ zmianie. Wydaje się być on bardziej cichy. Dla mnie nie psuje ta zmiana wiele. Z pewnością zdania o słuszności jej wprowadzenia będą podzielone. Jak już jesteśmy przy uzbrojeniu zwrócić uwagę na to, że podczas gry przyjdzie nam zasiąść za sterami robota bojowego. Uzbrojonego w dwa karabiny maszynowe. Powiem szczerze, że ten pomysł w przypadku właśnie tego tytułu do najlepszych nie należy, gdyż skradankowy sposób rozgrywki ginie całkowicie. Przeradza on się w istną sieczkę, w której poruszamy się do przodu niszcząc wszystko co napotkamy na naszej drodze.

Oprawa wizualna należała do mocnych stron F.E.A.R’a. Już po uruchomieniu dwójki widać, że została ona znacznie zmieniona. Prawdopodobnie stworzona od podstaw. Świetnie identyfikuje się z klimatem gry. Modele postaci są całkiem dobrze odwzorowane. Widać szczegóły budowy ich ciała. Animacja ruchu postaci wyglądają naturalnie. Przykładem może być tutaj podnoszenie się naszego bohatera z ziemi. Nie jest ona natychmiastowe lecz podzielone na kilkanaście procesów, dzięki czemu wygląda to realistycznie. Nasi przeciwnicy pod względem wyglądu, też mają się nie najgorzej. W ich wyglądzie patrząc z bliska można doszukać się wielu dopracowanych detali, które razem tworzą ciekawą całość. Widać, że właśnie na nie graficy zwracali dużo uwagi. Kolejnym dowodem na to jest wygląd szczurów, które są na tyle dopracowane, że przypominają te z realu. Jak już wcześniej wspomniałem modele broni wywarły na mnie pozytywne wrażenie. Jedyne do czego można się przyczepić to nie autentycznie wyglądająca krew i sposób jej „tryskania” z ciał postrzelonych istot oraz z lekka plastikowo wyglądający robot bojowy. Szczególnie jego uzbrojenie, które swoją drogą w wykonaniu wygląda jak z gry co najmniej z przed dwóch lat. Podobnie w tym wypadku prezentuje się dźwięk wystrzelonych z niego pocisków. Na szczęści twórców i graczy oprawa audio poza tym może pochwalić się oceną celującą z małym minusem. Muzyka jest prawidłowo dobrana do atmosfery panującej w Project Orgin. Inne efekty dźwiękowe z nią współgrają. Taka mieszanka potrafi fajnie podkręcić poziom przyjemności płynącej z rozgrywki.

Czas na podsumowanie. F.E.A.R 2, pod kilkoma co najmniej względami różni się od swojego poprzednika. Jak każda produkcja ma swoje zalety i wady. Na szczęście tych pierwszych jest stanowczo więcej. A te drugie do wydanie ostatecznej wersji mam nadzieję, ze w większości przypadków zostaną wyeliminowane. Ogólnie rzecz biorąc Project Orgin wypada dobrze. Do głównych jego zalet należy z pewnością fabuła, oprawa wizualna i audio oraz klimat grozy. Teraz pozostaje nam tylko czekać do wydania pełnej wersji gry. A ta swoją premierę ma mieć 10 lutego na świecie a w Polsce trzy dni później, więc na szczęście nie wiele będziemy musieli na nią czekać. Szczerze liczę na to, że „skończony” Project Orgin zapewnie więcej zabawy i poczucia strachu niż miało to miejsce w pierwszej części F.E.A.R.

Go, go, go… i zaczynamy rozgrywkę. Już na samym początku wpadamy w wir wojny. Szybko biegniemy by ukryć się za jakąś beczką czy inną przeszkodą dla wrogich kul i stamtąd ustrzelić naszego przeciwnika. W końcu po minutach ciężkiej walki pierwszy punkt lokalizacyjny należy do nas! Po tym wydarzeniu wcale z górki już nie będzie. Kolejne misje to kolejne wyzwania. Wszystkie polegają na pokonaniu przeciwnika, jednak za każdym razem trochę inny sposób. Aby to uczynić mamy do dyspozycji cały arsenał broni. Oprócz tego będziemy mogli zasiąść za sterami czołgu i przy jego pomocy niszczyć wrogie pojazdy. Twórcy gry mają sporą wyobraźnię i zaserwowali nam całą masę gadżetów ułatwiających nam walkę. Najciekawsze z nich to mały zdalnie sterowany helikopter z podczepianym ładunkiem wybuchowym, którego możemy wysłać wprost nad głowy przeciwnika gdzie eksploduje prawdopodobnie pozbawiając go jej. Kolejna zabawka to miniaturowy czołg, także zdalnie sterowany z niewielkim działkiem umiejscowionym na jego grzbiecie. Oczywiście jest ich znacznie więcej, ale je odkryjecie już sami grając.

W dzisiejszych czasach istnieje przeświadczenie, że nowe gry są coraz krótsze. Frontlines: Fuel of War, krótszy od swoich kolegów raczej nie jest, i wpasowuje się gdzieś między ich. Grę spokojnie uda nam się pokonać na średnim poziomi trudności w około 10 godzin. Oczywiście możemy potem starać przejść grę trochę inaczej pozwiedzać nowe miejsca itd. Co może spowodować wydłużenie się czasu rozgrywki single player. Twórcy zdając sobie sprawę z tego problemu wyposażyli Fuel of War w tryb multiplayer. Przyznam się że za dużo w niego nie grałem. Przez co mało mogę o nim napisać. Ogólnie z prawdziwymi ludzkimi przeciwnikami będziemy mogli zagrać na rozległych zróżnicowanych mapach. W sumie na jednej mapie bawić się będą mogły maksymalnie 64 osoby. Co ciekawe w nowych paczach wydanych przez KAOS Studio znajdziemy nowe mapy i pojazdy dostępne w trybie dla wielu graczy.

Oprawa graficzna wypada całkiem nieźle. Graficy nieźle się nad nią napracowali. Wszystkie elementy świata, po którym przyjdzie nam się poruszać w Frontlines: Fuel of War są dopracowane. Wybuchy pocisków wyglądają ciekawie i naprawdę realistycznie. Na twarzach postaci możemy zaobserwować nawet lekkie zmarszczki. Do tego dochodzą dobrze prezentujące się promienie światła szczególnie w jednej z Azjatyckich wiosek. Moim zdaniem grafika prezentowana w grze dodaje jej punktów do ogólnej oceny.

Dźwięk, który usłyszymy podczas gry, również zasługuje na pochwałę. Odgłosy na polu walki są realistyczny do tego stopnia, że możemy poczuć się jakbyśmy sami walczyli. Muzyka jest klimatyczna świetnie komponuje się z oprawą graficzną. W połączeniu daje to genialną mieszankę, która powinna zachwycić niejednego fana FPS’ów.

Podsumowując, uważam iż Frontlines: Fuel of War jest bardzo dobry choć posiada swoje wady. Jako przykład można podać wcześniej wspomnianą długość trybu single player. Stają się one praktycznie niezauważalne przy jej niewątpliwych zaletach. Od samej premiery gry minęło już trochę czasu, więc dzięki ciągle ukazującym się paczom większość błędów została wyeliminowana a sam gra rozwinięta. Na koniec sobie i wszystkim innym miłośnikom Fuel’a życzę aby studio KAOS stworzyło jego kontynuację.

W grze wcielamy się w jednego z kierowców (mężczyznę lub kobietę), który zmierza na Hawaje w celu ścigania się. Do naszej dyspozycji oddano 1600 km dróg na malowniczej hawajskiej wyspie O’ahu, które możemy przemierzać za sterami jednej z 90 licencjonowanych maszyn, wśród których znajdziemy m.in. Ferrari F430, Chevroleta Corvette C6, Lamborghini Murcielago, Saleena S7, Kawasaki Ninja ZX-10R, Triumph Speed Triple czy Maserati MC12.

Oczywiście pieniądze w grze nie spadną nam z nieba, więc musimy je zarobić – ścigając się. Do wyboru mamy 120 wyścigów w trzech rodzajach: normalny rajd, czasówka i wyzwanie prędkościowe. Możemy też wyzwać jednego z kierowców jeżdżących po wyspie na tzw. błyskawiczne wyzwanie (do 5,3 km, wygrywa ten kto pierwszy pokona ustalony dystans). Dodatkowo mamy możliwość wykonania 100 zadań: podwożenie topmodelek i autostopowiczów, transportowanie pojazdów do wskazanego punktu oraz zabawa w kuriera. Zadania przynoszą nam dodatkowy fundusz oraz specjalne kupony, za które w butikach kupujemy nowe ubrania dla naszej – podatnej na wszelkie zmiany – postaci.

Im więcej pieniędzy, tym więcej samochodów i motorów możemy kupić. Wszystkie te cuda trzymamy w garażach naszych posesji, które mają ograniczoną pojemność. Gdy przestrzeń nam się kończy, musimy udać się do jednej z agencji nieruchomości i kupić nowy dom.

Jeśli potrzebujemy jakiegoś wozu, a jesteśmy na skraju nędzy, zawsze możemy udać się do wypożyczalni V-Rent i wypożyczyć wóz na 10 – 20 minut.

Samochody, które posiadamy, możemy przemalowywać na dwa sposoby. Wszystkie fury mogą zostać przemalowane według palety fabrycznej w sklepie lakierniczym, a po osiągnięciu odpowiedniej rangi mamy dostępnego lakiernika luksusowego, w którym malujemy wóz jak chcemy – nie tyczy się niektórych modeli.

Każde auto można stuningować. Na wyspie jest kilka warsztatów, w których możemy podkręcić nasz wóz za pomocą jednego z trzech pakietów ulepszeń (jeśli kupujemy niższy stopień, wyższy nadal jest dostępny). Nietuningowalne są jedynie wozy z V-Rent.

Niepotrzebne autka można sprzedać na giełdzie. Mamy 2 sposoby – albo sprzedajemy je za pół ceny od razu, albo wystawiany na sieciową aukcję i czekamy aż ktoś je zakupi.

Tryb sieciowy wnosi do rozgrywki wiele ciekawych funkcji. Grając online, mamy dostęp do internetowej giełdy, gdzie możemy kupić lub sprzedać auto z przebiegiem, otrzymujemy możliwość wykonywania wyzwań w zajeździe, za które można zbić duże pieniądze, a także mamy możliwość spotykania się, jeżdżenia i ścigania z innymi graczami oraz zakładania klubów w wyznaczonych siedzibach.

Grafika jest piękna. Obsługuje ona rozdzielczości HD, antyaliasing nawet 16x oraz tryb HDR pozwalający uzyskać niesamowite efekty świetlne. Samochody są szczegółowo dopracowane zarówno z zewnątrz, jak i we wnętrzu. Duża ilość detali pozwala poczuć się jak w realnym świecie.

Dźwięk jest wysokiej jakości. Dźwięk silników jest starannie wykonany, wszelkie odgłosy są bez zarzutu. Oprawa dźwiękowa to 4 stacje radiowe po 6 utworów, ale jeśli chcemy, dorabiamy własne stacje i słuchamy swojej muzyki podczas jazdy.

Do gry wyszedł też dodatek – TDU PC MegaPack zawierający 45 nowych aut i 1 motocykl, podnosząc liczbę pojazdów do blisko 140.

Mimo kilkunastu błędów i popularności nieporównywalnej do serii NFS Test Drive Unlimited jest jedną z najlepszych samochodówek jakie wydano do tej pory. Serdecznie zachęcam do zagrania!

Fabuła jest prosta jak drut – jesteśmy ambitnym kierowcą i chcemy zaistnieć w światku wyścigów ulicznych. Pomagają nam w tym Samantha – nasza „przewodniczka” oraz TJ – mechanik zdolny przerobić nawet starego gruchota w piekielną bestię. Kupujemy więc nasz pierwszy wóz do wyścigów i ścigamy się z innymi kierowcami, zdobywając kasę i wygrywając nowe części.

Pierwszą z nowości było przeniesienie wyścigów w miasto nocną porą – teraz musimy uważać na każdym zakręcie, by przed maskę naszego prującego ponad 200 na godzinę wozu nie wyskoczył jakiś cywil, w którego się władujemy, tracąc cenne sekundy. A im więcej ruchu drogowego, tym gorzej dla nas.

Kolejna istotna nowość to tuning samochodu. Po raz pierwszy auto daje się modyfikować w tak wielu aspektach! Można zmieni prawie wszystko – zderzaki, tylny spojler, felgi, dachowy wlot powietrza, lakier, światła… możemy nawet nakładać naklejki na wóz czy pomalować końcówkę wydechu! Oczywiście tuning to nie tylko części wizualne, instalujemy więc nowe części zwiększające znacznie moc silnika, montujemy większe i lepsze turbo, redukujemy wagę wozu, obniżamy zawieszenie, modyfikujemy komputer samochodu czy wreszcie zakładamy podtlenek azotu, czyli nitro będące naszą tajną, potężną i niezwykle skuteczną bronią w kryzysowych sytuacjach.

Wyścigi rozgrywane są w pięciu kategoriach: circuit, czyli jazda po wyznaczonym torze przez pewną ilość okrążeń oraz jego odmianą – lap knockout, czyli kto ostatni pod koniec okrążenia, ten odpada, sprint, czyli gonitwa od punktu A do B, drag, gdzie z gazem w podłodze i ręczną skrzynią biegów, opierając się na idealnych przełożeniach, ścigamy się w prostej linii, oraz drift, czyli konkurs efektownych poślizgów – odpowiednio manewrując autem, idziemy bokiem i w poślizgach jak najdłużej, starając się nie przywalić w ścianę, a im dłużej i szybciej, tym więcej punktów.

System odblokowywania nagród rozwiązano ciekawie. Odpowiadają za to tzw. Style Points. Zdobywamy je, wypuszczając nieco pary NOS-a przed startem, wysuwając się na przód zaraz po starcie, pokonując zakręty poślizgiem, przejeżdżając bardzo blisko cywilnych wozów… kombinacji jest mnóstwo, a im więcej punktów i im większy nasz mnożnik reputacji zwiększany przez wizualny tuning wozu, tym większy wynik wyjściowy, a to oznacza więcej nagród takich jak nowe części, naklejki i samochody.

Samych aut jest około 30 – przeważnie japońskich, np. Mitsubishi Eclipse, Toyota Celica, Nissan 240SX, Acura Integra R, Mazda RX-7 i wiele innych. Każdy różni się osiągami, więc po jakimś czasie sami wybieramy wóz, który najlepiej nam pasuje w danej konkurencji. Oczywiście wiadomo, że 240SX Skyline’a nie pokona, więc z czasem przesiadamy się na coraz lepsze autka.

Grafika jest bardzo ładna – miasto nocą świeci tysiącem neonów, które odbijają się w naszych wypucowanych gablotach świecących jak bombki na choince. Same wozy, którymi gramy, są szczegółowe i dobrze wykonane. Gryzą dwa fakty – efekt rozmycia pojawia się zdecydowanie za szybko, bo już przy 150 km/h, a auta cywilne to po prostu bryły obłożone byle jakimi teksturami.

Ścieżka dźwiękowa jest ostra i dynamiczna – grają utwory takich gwiazd jak Rob Zombie, Fluke czy Lostprophets. Utwory te same powodują, że wciskamy gaz do dechy, ale niektóre potrafią wkurzyć i zdekoncentrować. Na szczęście w opcjach możemy ustawić, które ścieżki
mają grać, a które nie.

Ogółem Need for Speed Underground prezentuje się świetnie. To gra, która zajmie nam niejeden wieczór.